Migrar non é só cruzar unha fronteira. É unha decisión difícil, moitas veces desesperada, que nace da necesidade de fuxir da violencia, da pobreza ou da falta de oportunidades nos países de orixe, e de buscar un futuro mellor nun novo lugar afastado.

Cada día, centos de persoas, procedentes de Sudamérica, do Caribe ou mesmo doutros continentes, chegan á fronteira entre Nicaragua e Honduras no seu longo camiño cara ao norte do continente americano.

Quen transita por esta ruta, a través do corredor migratorio centroamericano, moitas veces faino tras atravesar zonas extremadamente perigosas como a selva do Darién, na fronteira entre Colombia e Panamá. Esta zona, considerada unha das máis hostís do continente, expón ás persoas migrantes a condicións climáticas extremas, ríos caudalosos, fauna salvaxe e á ameaza constante de redes criminais. Moitas relatan ter sufrido roubos, extorsións, violencia física e agresións sexuais ao longo do traxecto. A iso súmanse o esgotamento físico, a fame, a deshidratación e a angustia de non saber que lles agarda máis adiante. Migrar, nestas condicións, convértese nun percorrido marcado polo perigo e a vulnerabilidade extrema.

En Solidariedade Internacional de Galicia, cremos que cada paso dese camiño merece ser acompañado con humanidade.

Grazas ao apoio de Cooperación Galega da Xunta de Galicia, e en coordinación coas organizacións locais socias de SIG, Fundación Alivio del Sufrimiento (FAS) e Sur en Acción, nos últimos meses traballamos en tres puntos clave do sur de Honduras: Choluteca, El Paraíso e Las Manos. Alí, prestouse atención directa a máis de 3.000 persoas migrantes, en dous centros xestionados por FAS (Casa Rafael, no punto fronteirizo de Las Manos, e o Centro de Descanso Temporal Alivio del Sufrimiento, en El Paraíso), e un por Cáritas (Centro de Descanso Monseñor Guido Charbonneau, en Choluteca).

O noso apoio consistiu en alimentación, atención médica básica, acompañamento psicosocial e espazos seguros nos que descansar. Tamén se reforzaron áreas de protección para a infancia e desenvolvéronse campañas de sensibilización para promover unha ollada máis xusta e humana cara a quen migra.

Este proxecto non nace da urxencia, senón dunha convicción profunda: defender os dereitos das persoas en movemento é un acto de xustiza. Porque migrar non debería ser sinónimo de perigo, e porque a solidariedade non entende de fronteiras, seguiremos camiñando xunto a quen loita por unha vida mellor.